به نام انکه تنهائی وجدائی را افرید

برعکسه .دختره با پسره می پره

به قول یکی از بچه ها

شماره دادن به اینا

مثل خوردن لیوان آب میمونه

با حرکات میکنن ما رو دیوونه

حالا حرفی از مهر و وفا نیست

میگن عشق دیگه چیست

ما باید بریم توی پیست

بکنیم بازی

با دخترای نازی

تو حرفی از عشق نزن

عشق گم شده ای هم وطن

می خوام بکنم ازت یه خواهش

که این نیست راهش

باید منطقی فکر کنی

نه از روی شهوت رفتار کنی

تو هنوز نفهمیدی حرف منو

بیا حرفمو گوش کن نگو برو

با کینه میکنم نگات

یا میخوای بیفتم به پات

حالا همه چی توی ریاسته

اینطور حرف زدن یه نوع سیاسته

...............................................

این روزها همه شعر میگن شما چطور؟

من دیدم همه شعر میگن منم یه شعر گفتم...البته بقیه اش توی دفترم هستش.....شما هم می تونید شعر بگید مثل من.....شعر از پژمان

                              حتی توی عالم عکس و نقاشی

                                                                   روی پیشونی سرنوشته

                                                                                                 تو باید فقط مال خودم باشی

                                                                                                   نمی ذارم که تو رو بدزدنت

                                                                   جای تو فقط روی چشمای منه

                                      توی فال من فقط اسم توهه

کسی که چشاش مث تو روشنه

این شعرها دیگر برای هیچکس نیست
نه! در دلم انگار جای هیچکس نیست
آن‌قدر تنهایم که حتی دردهایم
دیگر شبیه دردهای هیچکس نیست
حتی نفس‌های مرا از من گرفتند
من مرده‌ام در من هوای هیچکس نیست
دنیای مرموزی‌ست ما باید بدانیم
که هیچ‌کس این‌جا برای هیچکس نیست
باید خدا هم با خودش روراست باشد
وقتی که می‌داند خدای هیچکس نیست
من می‌روم هرچند می‌دانم که دیگر
پشت سرم حتی دعای هیچکس نیست

زیبایی عشق به سکوته نه فریاد.

زیبایی عشق به تحمله نه خرد شدن و فرو ریختن.

عشق خیالی ست که اگه به واقعیت برسه

 دیگه طعم شیرینشو از دست می ده.

عشق یه کویره که عاشق تشنه

 با رویای سراب معشوق قدم به جلو میذاره.

عشق راه ناهمواریه که وقتی ازش گذشتی

 و تمام سختیا رو پشت سر گذاشتی می رسی به جایی

 که اصلا تصور نمی کردی آخرش این باشه

 مثل کسی که از کوهی بالا می ره به امید اینکه ببینه

 پشت اون کوه چیه؟

 لذتش فقط امید و رویای رسیدن به اون بالاست

 وقتی رسیدی می بینی هیچی پشت کوه نبوده

 و نیست ناامید و خسته می شینی

 به این همه راهی که اومدی فکر می کنی.

 البته اگه بین راه سقوط نکنی.

عشق سخن گفتن با نگاهه.

عشق امید به رسیدن و ترس از نرسیدنه